![](images/menu/doubt_but.png)
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
-
سایت قرآنی تنـــــزیل
-
سایت مقام معظم رهبری
-
سایت آیت الله مکارم شیرازی
-
سایت آیت الله نوری همدانی
-
سایت آیت الله فاضل لنکرانی
-
سایت آیت الله سیستانی
![](images/menu/software_but.png)
![]() مدح و ولادت حضرت سجاد امام زین العابدین علیهالسلام
ناگـهـان بـانگِ هَـل اَتیٰ پیـچـید در دل صـورهـا، صدا پـیـچـید صـوت شـیـریـن ربَّـنـا پـیـچـیـد عــطـر سـجــادۀ خــدا پـیـچــیـد مُـرشـد اهـل دین! سـلامٌ علیک سَیِّـدُ الـسّـاجـدین! سـلامٌ عـلیک نغـمـۀ چَـنگ و ضَربِ دف آمد مــوســمِ شــادی و شـعــف آمـد مِــی عُــشّــاق از نــجــف آمــد دادِ کـعــبـه از آن طــرف آمـد: گــوشهــا! بـشـنـویـد فــریــادم عـاشـقِ ســیـنـهچـاکِ ســجــادم مـاه، نِـعـمَ الْـبَـدَل* گرفت تو را حُسن، ضربُ المثل گرفت تو را شعر، بیتُ الغـزل گرفت تو را تا پـدرجـان بـغـل گـرفت تو را شـبِ مــیــلاد، کــربــلا رفـتـی بـیـن آغـوشِ عـشـقِ مـا رفـتـی مــا ذبـــیــحِ نــگـــاهِ دلــداریــم بــخــدا ســـرســپــردۀ یـــاریــم دار بــر دوش، مـثـلِ تَــمّـاریـم با عـلـیهـا چـه عـالـمـی داریـم شَـرَفُ الـشَّـمـس مَشـرِقِـیـنی تو دومــیــن حـیـدر حــسـیـنـی تـو عـشـق تـزریق کـرده در جانت تـا پــدر کـرده بـوســهبــارانـت عـمّه میگـفـت: ای به قـربـانت به عـمـویت کـشـیـده چـشمـانت چشمهای، رو به جو نخواهی زد با ابـالـفـضـل، مـو نخـواهی زد فـرشِ پشتِ درِ تو از پرِ ماست بــامِ تـو لانـۀ کــبـوتــرِ مـاسـت خـانـهات سـرپـنـاهِ آخـرِ مـاست مـادرت آبـرویِ کـشـورِ ماست با تـو مـا نـیـز جـزءِ این ایـلـیـم عـجـمـی زادهایــم، فـامـیــلــیــم هر که در کویِ وحدتِ تو دوید از همه غـیر رَبِّ خـویش بُـرید بـال هـرکه عـروج را فـهـمـیـد از صحیفه به صحن عرش رسید مَـلَـک وحـی اگـر جـلـیـل شـده بــا دعــایِ تـو جــبـرئـیـل شـده قَطـرۀ نُطقِ تو خودش دریاست واژههایت عجـیب، بیهـمتاست مــنـبـرت بـانـیِ تـحـولهـاسـت خطبهات مُهرِ ثبتِ عاشوراست از تــو داریــم نــوحــه و دم را از تــو داریــم ایـن مُــــحرم را غـمِ من را حـضور تو کـم کرد عـشـق را بین سـیـنـهام دم کرد گـنـبـدت را دلـم مُـجَــسَّـم کـرد حَـرَمت را درست خـواهم کرد در بـقـیـعـت به پا کـنم، عَـلَـنی! اوّلــیــن چــایــخــانـۀ حَـسَــنـی کـاشیاش پُـر لَـعاب خواهد شد دلِ زُوّار آب خــــواهـــد شــــد آبِ حـوضش شراب خواهد شد صحـنها، انـقـلاب خـواهـد شد کـنج هر صحـن، انجـمن داری تا خودِ صبـح، سـیـنه زن داری در حرم عطر ناب خواهم ریخت مثل مشهد، گلاب خواهم ریخت مشک بر دوش، آب خواهم ریخت یـادِ طفـلِ ربـاب خـواهم ریخت سهم جسمِ ضریح تو، تب نیست بیحـیا دور عـمه زیـنب نیست
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت سجاد امام زین العابدین علیهالسلام
مدیـنه باز هـوای خـوشِ بهـاری داشت هـوای تـازۀ فـصل بنـفـشـهکاری داشت چمن شکوفه به گیسوی نخلها میبست مـدیـنه حـالت بُهـت و امیدواری داشت نشسته چشم به راه ستاره، شب تا صبح مدینه پلک نمیزد که بیقـراری داشت »ستارهای بدرخشید و ماه مجلس شد« که مهر در قدمش شوق جاننثاری داشت جـمـال روشـن این مـاه را نـگـاه کـنـید که حُسن یوسف از او رنگ شرمساری داشت حلاوت از نفسش، چشمه چشمه میجوشید طـروات سخـنـش جـلـوۀ بهـاری داشت به سرو، قامت او راستقـامتی آموخت که استـقامت و ایـمان و پایداری داشت سجود کرد به سجادهای به وسعت عشق چه سجدهای که تجلای رستگاری داشت دخیل بست به قـندیل اشک او محـراب که چشمهای ز غبار زمانه عاری داشت قـلم در اول توصیف او به خود لـرزید که در مقام رضا، صبر و استواری داشت به یک دعای غلامش، به دشت و صحرا ریخت سحاب رحمت حق، هر چه اشک جاری داشت به بوسهای حجرالاسود از لبش گل داد حریم کعـبه از او یاد و یادگاری داشت هُـشـام کرد تجـاهـل اگر در اوصـافـش زبان گشود «فرزدق» که شوق یاری داشت اشاره کرد که فـرزند مکـه است و مـنا اشارهای که حکایت ز حقگزاری داشت جهانِ کوچک ما، حیف درنیافت که او چهقدر شوکت و فضل و بزرگواری داشت شمیم عـشق حـسین انتـشار یافـت از او چرا که ساغر چشمش، گلابِ جاری داشت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت سجاد امام زین العابدین علیهالسلام
بـا عــشـق بـینـهـایـت و آمــاده آمـده بـنـیـانـگـذار مـسـجـد و سـجـاده آمـده ذریــة الــرســول؛ امـیــد جـهــانـیــان مـثـل عــلـی بـدون ریــا، ســاده آمـده شــد مــایــه تـبــســم و آرامــش پــدر مـحـض حـسـیـن دلـبـر و دلـداده آمده نـور چـهـارم آمـد و زیـن الـعـبـاد شد اصــلا بـــرای راه خــدا جــاده آمــده هر سطر از صحیفه او رمز بندگیست حـبـل الـمـتـیـن حـق بُـوَد؛ آزاده آمـده لطفش زبانزد است و نزد دست رد! بیا آنکس که دل به حـاجت من داده آمده پُر کرد از آنچه خوبترینِ دو عالم است در بــاز کــرد و دیــد گــدازاده آمــده رو زد هر آنکه بر کرمش سربلند شد سـائـل عـزیـز شـد اگـر افـتـاده آمـده!
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و منقبت حضرت سجاد امام زین العابدین علیهالسلام
مینویسند جهـان چهـرۀ شـادابی داشت هر زمان محضر او قصد شرفیابی داشت سجده میکرد به پیـشانی او مُهـر نـماز نزد او سجده برای خودش آدابی داشت موجها پشت سر او همه صف میبستند سر سجـاده که دریـا دل بیتـابی داشت اشک بر گونۀ او بود و دعا روی لبش آری او نیز برای خودش اصحابی داشت بعد از آن واقعه با شعلۀ باران میسوخت او که یک عمر فقط گریه و بیخوابی داشت اشک در محضر او ذکر مصیبت میکرد تا که میدید کسی ظرف پُر از آبی داشت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت سجاد امام زین العابدین علیهالسلام
از جنان امروز میکائیل عود آوردهاست سجدههایش عاشقان را در سجود آوردهاست چشمهایش عشق را بر قلبها تزریق کرد چشمهایی که خدا را به شهود آوردهاست جان ما را در جهان جام شرابش پاک کرد هر پلیدی را در عالم انقلابش پاک کرد روسیـاهی مرا آب طهـورا هم نـشـست لیکن او با پرتویی از آفـتابش پاک کرد بارگاهش را خدا در عرش اعلا زد رقم تا که در شـأن مـقـام او، بنا گردد حـرم چهرۀ او را تَواریخ عرب تحریف کرد تا به زیبایی شود یوسف در عـالم متهم عاشقان را مست، با چایِ ابو سجاد کرد هر اسیری را نگاهش در جهان آزاد کرد کوری چشم حسودان نام او هم شد علی روز میـلادش دِلِ شیر خدا را شاد کرد زیـنـتی بر عـابدان او را خـداوند آفرید بیبها بودیم و او از لطف ما را هم خرید جلوۀ پروردگاری خدا، در چشم اوست هیف شد هر دیدهای این نور زیبا را ندید
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت سجاد امام زین العابدین علیهالسلام
نـزد کـریـمـانِ دو عـالـم خـوشهچـینم پـای بـسـاط اهـل بـیـت از راغـبـیـنـم بر پنجم شعبان گره خوردهاست دیـنم مدیـون خـیـر و لطف زین الـعـابـدینم از بـرکـتـش شد خانۀ مـولایـمان شاد آمـــد عــلــیِ دوم اربــاب، ســـجـــاد آمد به ما آمـوخـت طـرز بـنـدگـی را پـای مـنـاجـات و دعـا، پـایـنـدگـی را آورد با خـود راه و رسـم زنـدگی را آموخـت با رفـتار خود بخـشـندگی را ایثار و بخشش در وجودش منجلی بود کیسه به دوش نیمه شب، مثل علی بود گَـرد فــرامـوشـی ازیـن آئـیـن زدوده دین را دوبـاره بـا دعـا احـیـا نـمـوده ابواب رحـمت را سوی مردم گشوده در هر مناجـاتش، گریز روضه بوده با سجدههایش خلق را دلگرم میکرد سنگ دل هر غـافـلی را نرم میکرد تـابـید نـورش، بـازتـابش شد صحیفه خـیـر کـثـیـرِ آفـتـابـش شد صـحـیـفـه پیـغـمـبری کرد و کتابش شد صحیفه ارکـان ناب انـقـلابـش شد صـحـیـفـه دلهای ما را با منـاجـاتـش تکان داد راه خـدا را بـا ابـوحـمـزه نـشـان داد از سجدههایش روح ایمان، جان گرفته با گریههایش دین، سر و سامان گرفته از یک دعای نوکـرش، باران گرفته بـا مــادر او آبـــرو ایــران گــرفــتـه لطـفی نـدارد روزیام بی شـهـربـانو دسـت من و احـسانِ بیبی شهـربـانو کار جهادی کرد و دین را تقویت کرد خیلی غلام، آقا خـرید و تـربـیت کرد نسبت به داغ کـربـلا با معـرفت کرد با روضه هر جامانده را خوش عاقبت کرد خیره به ظرف آب میشد، تشنه میماند از کام بابایش همیشه روضه میخواند با روضهاش تا سالهای سال، میسوخت یاد لباس خـونی و پامـال، میسوخت یاد تن بیسر، ته گـودال، میسوخت یک عمر یاد غارت اطفال، میسوخت با گـریهاش تـبـلـیغ کرد و کـم نیاورد با گریهاش ما نوکران را گریه کن کرد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت سجاد امام زین العابدین علیهالسلام
مثل گلها واشدی، عطر جنان آوردهای شـادی و لبخـنـد بهـر بـاغـبـان آوردهای خطی نوری تا زمین از آسمان آوردهای نور ایمان، کهکشان در کهکشان آوردهای آمدی تا جلـوۀ دیگـر ببـخـشی خـاک را مات نور خویش گردانی همه افلاک را تا رسیـدی شـادی مـولای ما تکـرار شد شهر پیـغمبر ز نورت مطلع الانوار شد رفت و آمـد در مـسیـر آسمان بسیار شد عرشیان را لحظههای دلخوش دیدار شد قـدسیـانی که تو را وقت زیارت دیدهاند چشمهسار کوثر و غرق طهارت دیدهاند از تبار نور بـودی نور باران شـد زمین عطر تو پیچید و بهتر از بهاران شد زمین با صدای تو پُر از شور هزاران شد زمین با تو محراب دل سجده گزاران شد زمین چون خـدا از عـالـم بالا نگـاهت میکند فخر بر حال نماز و اشک وآهت میکند آمـدی تـا عـابـدان را زیـنـتـی پیـدا شود ساجـدان را در عبادت عـزّتی پیدا شود عاشقان را شور عشق و طاعتی پیدا شود بنـدگی را جلـوگـاه و رفـعـتی پـیدا شود آسـمـانهـا را نــوای ربـنّـایـت پُـر کـنـد عطر اخلاص و مناجات و دعایت پُر کند بندگی در نغـمههای یا ربت معنا گرفت از مناجات و دعای هرشبت معنا گرفت زندگی در سایه سار مکـتبت معنا گرفت دین شناسی از مرام و مطلبت معنا گرفت تا خدا با یک دعای خویش راهی کن مرا چون ابوحمزه بیا امشب "الهی" کن مرا در زمـیـنی که خدا گنجـیـنۀ اسرار کرد حکمت یزدان حکیمانه تو را بیمار کرد با قـیام گـریـههـایت حـفـظ آن آثـار کرد خطبۀ ویرانگر تو دشمنان را خوار کرد سیـنـهات هـر چند بین آتش غم تفـته بود گر نبودی کـربلا از یـاد مردم رفته بود بعد چـندین قـرن از شور و قـیام کـربلا گُل کـند هر روز از اشک تو نام کربلا جـاودان مـانـده به لـوح دل پـیـام کـربلا گـشـته دلها مُـحـرم بیت الحـرام کـربلا کـربـلا گـفـتـم هـوایی شد دلـم بـار دگـر چون هـمیـشه کـربـلایی شد دلم باردگر سوی گـلـزار شما دل را هـوایی میکنم بر غـبـار درگـه تو جـبهـهسـایی میکـنم کی از این در لحظهای فکر جدایی میکنم من ز درگـاه شـما تـنـهـا گـدایی میکـنم چون «وفایی» با توّلای تو غرق نعمتم تـا قـیـامـت سـائـل این آسـتـان رحـمـتـم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت سجاد امام زین العابدین علیهالسلام
مژده کز آفاق روشن، گل به دست آمد بهار برگ برگ سبزه را شیرازه بست آمد بهار دید دریا تشنه، صحرا عاشق است آمد بهار جام بر کف، خنده بر لب، میپرست آمد بهار در مسیرش مخمل سبز چمن گستردهاند حلّه رنـگـینِ یـاس و یـاسـمن گستردهاند بـاغ باید در قـدومـش عـنـبر افشانی کند هُدهُد شهـر سـبا، بال و پـرافـشـانی کند ماه بَـذر نـقـره پـاشد، گـوهرافـشانی کند آفـتـاب از مشـرق گـیـتی زرافشانی کند تا ببـیـنـد آسـمـان اوج و فـرود عشق را تا بخوانند اختران با هم سرود عشق را انتـظـار عـاشـقان فجر امید دیگریست روشنیبخش جهان صبح سپید دیگریست در بـهـار آرزو عـید سعـیـد دیگریست زادروز سـیّـد سجـاد عـیـد دیـگـریست عـید تـقـوا و عـدالـت، عید آزادی رسید جشن ایثار و شهامت، موسم شادی رسید کیست این مولا که شد صدق از صفایش جلوهگر عشق از او پیدا شد و مهر از وفایش جلوهگر حُسن یوسف از جمال دلربایش جلوهگر مطلعالـفجـر اجابت از دعایش جلـوهگر لیـلـةالـقـدر امـامـت، نـازپـرورد حـسین از دو عـالم آشناتر با غـم و درد حـسین آن که آئـین وفـا را جلـوه بخشید و جـلا شـاهـد بـزم و شـهـادت، یـادگـار کـربلا روح ایـمـان و عـبـادت، اسـوۀ اهل ولا خطبهخوان بینظیر و؛ خسته از شام بلا راهـبان کـعـبۀ آزادی و عـشـق و جهـاد پاسـدار مکـتب تـوحـیـد و عـدل و اتحاد دفـتـر آزادگی با سـعـی او شـیـرازه شد از گلاب اشک او گـلزار ایمان تازه شد عشق عالمگیر شد، عرفان بلندآوازه شد آسمان در حیرت از آن صبر بیاندازه شد چون دم پاک مسیـحا خـطبههای شام او زخمه بر تار عواطف زد صلای عام او گرچه عمری حسرت ایام را در دل نهفت گرچه در گلزار احساسش گل ماتم شکفت دشـمن از انـدیـشۀ بـیـدارباش او نخـفت از قیام روز عاشورا سخن بیپرده گفت لالههای دشت خون را باغبانی کرد و رفت نهضت سرخ شقایق را جهانی کرد و رفت ای مدینه! ای که اعجاز لبش را دیدهای ایکه در هجرانِ گل، تاب و تبش را دیدهای گریۀ صبح و منـاجـات شبش را دیدهای صبر طاقتسوز و سعی زینبش را دیدهای موجزن دریای خون را دیدهای تا کربلا در رکابش یک چمن گل چیدهای تا کربلا ای مدینه! ما که از آن روضه دور افتادهایم چون پرستو در بهار، از شوق و شور افتادهایم خانه بر دوشیم و از فیض حضور افتادهایم ما مگر از چشم آن دریای نور افتادهایم ای مدینه! ارغوانی رنگ شد دلهای ما سینهها آتش گرفت و تنگ شد دلهای ما ای مدینه! باز در کوی تو منزل میکنیم باز از دریای حسرت رو به ساحل میکنیم پشت دیوار بقـیعت خاک را گِل میکنیم نور زهـرا را چراغ روشنِ دل میکنیم ای مدینه! ای که بوسیدی رکاب جبرئیل باز کن بر روی این پروانه «باب جبرئیل» ای مدینه! ما که با گـلها تـبـسم میکنیم در خیال خود تو را هر شب تجسم میکنیم گر بخوانی در حضورت دست و پا گم میکنیم با نـسـیم صبحـدم، گـاهی تـرنّـم میکنیم جـلـوۀ جـنّت به چشم خاکـیان دارد بقیع یا صفـای خـلـوت افـلاکـیـان دارد بقـیع
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و منقبت حضرت عباس علیهالسلام
قمر هستی و بین آسمان مسند نشین هستی وزیر شاهی و مانند او بالانـشین هستی تمام عمر گـشـتم در میان مـردم و دیـدم پس از اولاد زهرا در دو دنیا بهترین هستی فلک افتاد از پا، آسمانش دست و پا گم کرد که تو سر تا قدم گویا امیرالمومنین هستی ادب کوچکترین شاگرد درس زندگی تو که تو شاگرد مکـتب خانۀ اُمُّ البنین هستی نه این که من فقط امروز دل بر مِهر تو دادم که تو از ابتدا محبوب جبریل امین هستی علی قطعاً یدالله است؛ این را مطمئن هستم و تو دست علی مرتضی در آستین هستی محمد، حیدر و زهرا، حسن یا که حسینی تو تو مجموع وجود پنج تن روی زمین هستی عـلی نقش نگـین خاتم پیغـمـبران بود و تو بر انگشتر خون خدا نقش نگین هستی علی آن ریسمان محکم عرش خدا باشد تو هم مانند بابا جلوۀ حبل المتـین هستی میان معرکه، فرقی ندارد، دوست یا دشمن همیـشه لایق فـریـادهای "آفرین" هستی اگر چه در شهادت آخرین یار حسینی تو ولی پای دفاع از حـریمش اولین هستی امید عـالـم هـستی، حـسین فـاطـمه باشد تو عباسی و بر مولا امید آخرین هستی
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت عباس علیهالسلام
روی پَـر مـلائک خـندهکـنان ابا الفضل پا بر زمین نهـادی از آسـمان اباالفضل جشن تولدت را خورشید و مه گرفـتـند بس که مرید داری در کهکشان اباالفضل جانی گـرفـته حـیـدر بـا دیـدن جـمـالت از یُمن مقدم تو دل شد جوان اباالفضل ذکـر جـلـی مـایـی دوم عــلــی مــایــی خالیست جای نامت بین اذان اباالفضل فـتح الفـتـوح کردی با دستهای خـالی سردار بینیاز از تیر و کمان اباالفضل در چنگ تیر و نیزه جز حق رجز نخواندی ای سـرور تـمــام آزادگـان ابـاالـفـضـل ورد لب تو باشد هر لحـظه جـان رقـیه ورد لب رقـیه هر لحظه جان اباالفضل بـیانـتــهــایـی آقــا، رزّاق مــایـی آقــا ای ناتمام اباالفضل، ای بیکران اباالفضل هر جا که نام پاکـت بُرده شود شـتـابان خود را یقین رساند، صاحب زمان اباالفضل حـتی شـب تـولـد من حـال گـریـه دارم ماندهست بر دل من داغی گران اباالفضل شام خـوشی سر آمد اشک همه در آمد از خیمه تا که رفتی دامن کشان اباالفضل باید به گریه گوید، دل حرف آخرش را یـا رب کـسی نـبـیـنـد داغ بـرادرش را
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت عباس علیهالسلام
ای نبیطلعـت، ای عـلی مـرآت وی حسنخصلت، ای حسینصفات مـلـكـوتیجـمـال هـستی و هست در جـبـیـن تـو جــلــوۀ مَــلَـكـات مـادرت فـاطـمـهسـت، اُمّ بـنـیـن خواهرت زینب است، خیر بنات عـشـق از جلـوۀ تو شد مبـهـوت عــقـل از آفـریـنـشـت شـد مـات من و وصـف کـمـال تو؟ حـاشـا من و شـرح جـلال تو؟ هـیهـات بر تو ای حُـسن دلـفـریب، درود بر تو ای ماهِ هـاشمی، صلـوات هر که چون تو غریق بحر خداست میشـود نـاخـدای فُـلـک نـجـات هـیـچکـس روسـپـیـد عـشـق نشد چون تو در امتحان صبر و ثبات تـو چـه شـبهـا به روز آوردی در مـنـاجـات قـاضـی الحـاجـات ای عـلمدارِ دشت سعی و صـفـا دعـوتـم کـن به وادی عــرفــات به من از خـرمن عـنایت خویش خوشهای هدیه کن به رسم زکات بـه سـویـت آمـدم ز روی نـیــاز بـه بَــرَت آمـدم بـه بـوی بـرات کـــربـــلا را نــــدیــــدهام امــــا موج اشک من است شـطّ فـرات مـنِ بـیمــایــۀ ســخــننـشـنـاس تو بـگـو بـا بـضـاعـت مـزجـات چه بگـویم كه گـفت خـیر الناس: «رَحِــمَ الله عَــمّــیَ الـعَــبــاس» ای فـدایـی بـه راه دیـن، عـبـاس شـاهـد مـکـتـب یـقــیـن، عـبـاس هــسـت آئــیــنــۀ دل و جـــانـت روشن از نور «یا و سین»، عباس وَه چه زیـبـا کـشـیـد نقـش تو را قــلــم صــورتآفــریـن، عـبـاس به جـمـالت حـسین مینگـریست بـا دو چـشـم خـدایبـیـن، عباس تــو ابــوفــاضــلــی و اُمّ بــنـیـن فـخـر دارد به آن و این، عـباس جــز تــو در مـذهـب وفـــاداری کیست سردار راسـتـین، عباس؟ داشــتــی در قــیـــام عــاشـــورا یــد بـیـضـا در آسـتـیـن، عـباس مــثــل مـــاه شـب چــهــاردهــم جـلـوههای تو دلـنـشـیـن، عـباس طـوق مـهــر تـو دلــنـواز، ولـی تـیـغ قـهـر تـو آتـشـیـن، عـبـاس غـیـرت و هـمـت تـو میبـخـشـد خـاتـم عـشـق را نـگـین، عـباس پرچـم عـشـق را به دست تو داد رهـبــر عـادل و امـیـن، عـبـاس تـو عــلـمـدارِ « فَـضَّـلَ الـلّـهی » در ســپــاه مـجــاهـدیـن، عـباس کـیـستم من؟ ز خـرمن فـیـضـت در همه حال خـوشهچین، عباس کـمـتـریـن نـقـشبـنـد مـدح تـوأم در مدیح تو بیـش از این، عباس چه بگـویم كه گـفت خـیر الناس: «رَحِــمَ الله عَــمّــیَ الـعَــبــاس» بـه جـمــال تـو ای حـبـیـب خـدا دل جدا عـاشق است و دیـده جدا شـیـرمـرد جهـادی و جاریست در رگ و ریـشـۀ تو خـون خـدا سـعی خـورشـیدی ات مُبَدَّل کرد ظـلـمـت کـفـر را بـه نـور هُـدی تـو و بـا ظـلـم آشــتـی؟ هــرگـز تـو و بــر ظـالـم اعـتــنــا؟ اَبَــدا از تب و تاب تو به وادی عـشق شــجــر طــور آمــده بــه صــدا جـان پـاک تـو شـد فـدای کـسـی کـه «لَـهُ رُوح الـعـالَـمـیـن فِـدا» چون تو در راه انقـلاب حـسـین دِیْـن خــود را کــسـی نـکـرد اَدا در صف رستـخـیز رشک بَـرَند به شـکـوه و جــلال تــو شــهـدا خـنـده بـر لب، مـنـادیـان بهـشت عـاشــقــان تــو را، دهــنــد نــدا کـه بـیــائــیــد ای خــداجــویــان در پـــنـــاه ســـلالـــۀ سُــــعَــــدا گر شوم خـاک درگهـت آن روز در مـقــام تــو ای حـبـیـب خــدا چه بگـویم كه گـفت خـیر الناس: «رَحِــمَ الله عَــمّــیَ الـعَــبــاس» چشم از آن لحظهای که وا کردی در دل از راه دیــده جــا کـردی بـه « یَـدُ الله فَــوقَ اَیــدیــهِــم » که تو تـسـخـیـر قـلـبهـا کـردی سـر نـهــادی بـر آسـتــان رضـا پـشـت تـسـلـیـم را دو تـا کـردی هــدف تــو ثــبــوت «اِلا» بــود بعد از آنی که نـفی «لا» کردی تو به امضای خون خود، به حسین دل ســپــردی و اقــتــدا کــردی خــــاک پــــای مـــقـــدس او را سـرمـۀ چـشـم و تـوتـیــا کـردی تـرک سـر در طریق حق گـفتی بــذل جــان در ره خــدا کــردی کـربـلا بـا تـو گـشـتـه زیـبــا تـر کــربــلا را تـو کــربــلا کـردی چون نسیم سحر به همت عـشـق گــره از کــار خـلــق وا کـردی دل بــیــگــــانـــه از ولایــت را بــا نـگــاه خــود آشــنــا کــردی ای که بر گِـردِ خـیـمۀ خـورشید سـعـی در مـروه و صـفـا کردی ای کـــه آزادگـــان عــــالــــم را آگــه از ســرّ نــیــنـــوا کـــردی ای که با جـذبـۀ مـحـبت خـویش خانـه در روح و جـان ما کردی در شگفتم به پاس این همه لطف کـه تـو ای مـهـر دلـربـا کــردی چه بگـویم كه گـفت خـیر الناس: «رَحِــمَ الله عَــمّــیَ الـعَــبــاس» دل و جــانــی خــدایجــو داری قــبـلـۀ عــشــق پــیـش رو داری ای مـحـبـت شـعــارِ مـهــرآئـیـن سـیـرت و صـورت نـکـو داری تو همانی که چـشم در همه حال به عـنـایـات و فـضـل هو داری فـیضها بـردهای تو از سه امـام یعنی از وحی، رنگ و بو داری مُعتَصِم گـشتهای به «حَـبـلُالله» صحـبت از «لا تَفَـرَّقُـوا» داری بـه عــطـشـنـاکـی فــرات قــسـم مِـی وحــدت سـبــو سـبـو داری شـــدهای مــحــو شــاهــد ازلــی جـز شـهــادت چـه آرزو داری؟ گـر دو دسـتـت جـدا شـود از تن ســر پــیــکــار بــا عـــدو داری گـر امــیــد تــو نـا امــیــد شــود زمـزمـه « اِن قَطَعـتُـموا» داری نــشـوی تـا شـهـیــد، وا نــشــود عـقـدههـایـی کـه در گـلــو داری گـر چه زهــرا نـبـود مــادر تــو بـهخـدا رنـگ و بــوی او داری ما که شـرمـنـدهایم، بهر ظـهـور تــو دعـــا کـن کـه آبـــرو داری سـاقـیا! گـرچه مـوجـی از دلها بـسـته بر هر شـکـنـج مـو داری با چـنین جلـوه و جـلال و جمال کـه تـو خـورشـیـدِ مـاهرو داری چه بگـویم كه گـفت خـیر الناس: «رَحِــمَ الله عَــمّــیَ الـعَــبــاس»
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت عباس علیهالسلام
امشب که چلچراغ سماوات دیدنیست ماه سپهر عشق و فضیلت دمیدنیست از انـعکـاس آیـنـۀ عـشـق و معـرفت زیبـاترین پـدیـدۀ اخـلاص دیـدنیست فوج فرشته روی زمین جمع گشته است هرسو صدای بال ملائک شنیدنیست پیوسته بوسه بر رخ او میزند عـلی گل بوسه از جمال ابوالفضل چیدنیست مهرش نصیب هر دل غافـل نمیشود با نقد جان، ولایت این گل خریدنیست آید به گوش جان، نغـمات فـرشتگـان پیـوسته میرسد صلـوات فـرشـتگـان آمد خبر که فصل نشاط و طرب رسید ایـام شـادمـانـی مــیـر عــرب رسـیـد دلهای حقشناس که غرق سرور شد شوقی دگر به سینۀ هر حقطلب رسید شیـواترین سرور دو عالم سروده شد زیبـاتـرین پـدیـدۀ عـشق و ادب رسید با زر نوشتهاند به هـفت آسمان عشق این ماه هاشمی ست که حیدر نسب رسید اندوه عالم از دل ما بار بست و رفت وقتی که نـام نامی او روی لب رسید غــرق تجـلـیـات گـل یــاس مـیشـود هرکس مرید حضرت عباس میشود امروز آمدی که به فردا عـلم شوی! در پیشگاه حضرت حق محترم شوی! روزی پس از حسین به دنیا قدم زدی تا با عـزیز فـاطـمه تو هم قـدم شوی! نسل تو در کرامت و عزت زبانزدند دیگر عجیب نیست که صاحب کرم شوی! از کودکی خویش نشان دادهای بناست یک روز ساقی همۀ این حـرم شوی! هرگـز به زیـر بـار مـذلـت نمیروی حتی اگر به دست اجـانب قـلم شوی! جبریل با پرش به روی آسمان نوشت فانی فی الحسین شدی روز سرنوشت روزی که جان نـثار مسـیر بلا شدی! تو حمزة الحسین به کرب وبلا شدی! در رزمگاه عـشق حـسینی به مرتبت گاهی حسن شدی و گهی مرتضی شدی! از چشمۀ فـرات گذشتی تو تشنـهکـام آن گـاه ســاقـی لـب آب بـقــا شــدی! از بس مـقـام و منـزلت تو رفـیع بود شـایـسـتـۀ دعـای هـمـه اولـیـا شـدی! باب الـمراد خلـق تو بـودی و باز هم بـاب الـحـوائـج هـمـۀ مـاســوا شـدی! ای کاشف الکروب غم از دل تو میبری! دل را ز موج غصه به ساحل تو میبری! روح حـیـات مـیدهــد آقـا نـسـیـم تـو یعـنی دوبـاره زنده شدم از شـمـیم تو در مصحـف همیـشـۀ جاوید روزگار نورانی است قـدر و جـلال عـظیم تو بر روی دامن هـمـۀ سـائـلان عـشـق دائم کـرم چـکـیـده ز دست کـریـم تو دلدادگـان مهـر و وفـا و شـرف شدند مـدیـون مـهـربانی و خُلـق رحـیـم تو زائـر به بـارگـاه تـو احـساس میکـند عـطر حضور فـاطمه دارد حـریم تو لطفی کن و «وفایی» خود را نـوا بده برما کـرامـتی کن و کـرب و بـلا بده
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت عباس علیهالسلام
باد در عرش که پیچید خبر شکل گرفت از پر و بال ملک فرش گذر شکل گرفت نور خورشید به شب خورد، سحر شکل گرفت آسمان پرده برانداخت؛ قمر شکل گرفت ماه از جـلـوۀ گیراش چه حظی میبرد علی از فرط تماشاش چه حظی میبُرد نـخـل پُـر بـرکـت تـوحـید ثمردار شده نـسـل تـابـنـدۀ خـورشـید، قـمردار شده کـهـکـشـانهای خـداونـد خـبـردار شده پــدر خــاکـیِ افــلاک پــســردار شــده صورتش هودج نور است، پدر میبوسد دسـت آبور خود را چِـقَـدَر میبـوسـد ابـرویـش جـلـوۀ ربّ است اُبُهَـت دارد زلف او آیۀ نوری است که حرمت دارد چشم او ابر بهاری ست که رحمت دارد نام او جامِ طهوری ست که شربت دارد صاحـب شـهـد شکـرریـزِ سـبـو میآید چِـقَـدَر نـام ابـاالـفـضـل بـه او مـیآیــد گــونـۀ آیــنــه بــر دودۀ آهــش خـیــره چشم فانوس به پیچ و خم راهش خیره بـرکـۀ آب به رخـسـارۀ مـاهـش خـیره پلک باران به تمـاشای نگـاهـش خـیره آسمان خیره به چشمان تر این ماه است چـشـم او چـشمۀ توحـیـدی آل الله است رشـتـۀ وصـلـت عُـشـاق، نـخ دامـن او رختی از جنس پر و بال ملک بر تن او دَرِ جـنّـات عَــدَن، دُکـمـۀ پـیـراهـن او ساقۀ طـاقِ فـلک بازوی شیر افکـن او غرشش غرش طوفانیِ شاه عرب است پسر شـیر خـدا، شیر نباشد عجب است هرکه در زندگی اش غصۀ بسیاری داشت اگر از خـانـۀ مـولا طلب یـاری داشت بیگمان با پسرش نیز سر و کاری داشت سیزده ساله چه رزم علوی واری داشت سـیـزده سـالـه یـلِ بـا جَـنَـم حـیـدر شـد وارث بـر حـق تـیـغ دو دم حـیـدر شـد دست عـباس به دامـان امام حسن است سند قـلـب اباالـفـضل به نام حسن است سالیانی ست که درگیر مرام حسن است گرچه ساقی است ولی تشنۀ جام حسن است چِـقَـدَر خـصـلـت دلـدار به دلـبـر رفته کـرم حـضرت سـاقـی به بـرادر رفـته ساحل امن یقین بود که دریا را ساخت شانهاش بود که زُلف شب یلدا را ساخت کوهی از غیرتِ حساس به زهرا را ساخت دامن اُمِّ بَـنـین حـضرت سقا را ساخت گیسویش را به سر زلفِ حسینِ خود دوخت کاشف الکرب شدن را به اباالفضل آموخت آفــریــده شـده عــبــاس بــرای زیـنـب سـیــنــۀ او سـپــر دفــع بــلای زیـنـب جـان عـشـاق ابـاالـفـضـل، فدای زینب مـا گـدایــانِ حـسـیـنـیـم، گـدای زیـنـب هـمـگـی بـنـدۀ عـشـقـیم به عـباس قسم پـاسـبـانـان دمـشـقـیـم بـه عـبـاس قـسـم سـیـل اشـکـیـم بـه دنـبـال نـمِ دریـایـش دست ما را بـرسـانـید به اعـطـیـنـایـش اینکه خوانده است حسین بن علی آقایش ارمـنـیهای مـحـلّـهاند عـلـمکِـشهایش هرکه را جَذبۀ این عشق به زنجیرش کرد نمک سـفـرۀ عـباس نمکگـیـرش کرد کاش ما را به ردای کرمش وصل کنند مثل وصله به نخِ شال غمش وصل کنند مثل پَر، کنج ستون علـمش وصل کنند دست ما را به ضریح حرمش وصل کنند تا که آب و گِـلمان خرج عـزایش باشد تنمان تکهای از صحن و سرایش باشد آبرو داده به سرچشمه،به دریا، دستش از زمین پُل زده تا عرش مُعَلّی، دستش مُرده را زنده کند همچو مسیحا، دستش چقـدر مُعـجـزهها خلـق شده با دسـتـش آنکه از خاک درش کور شفا میگیرد با همان دستِ قـلـم دست مرا میگـیرد سـرو سـبـز عــلـویّــات بـرومـنـد شـده شــانـۀ او بـه بـلـنــدای دمــاونــد شــده چـهـرهاش بـانی پـیـدایش لـبـخـنـد شده خـطـبهخـوان حـرم امـن خـداونـد شـده مکه را شیـفـتـۀ عـشـقِ امـام خود کرد کعـبـه را بنـدۀ اعـجـاز کـلام خود کرد آیـۀ نـور به پیـشـانی او مکـتـوب است با وجودش بخدا وضع حرم مطلوب است بین اطفال حسین بن علی، محبوب است سر دوشش چقدر حال رقیه خوب است طـفـل از ذوق تمـاشـای عمو پر میزد هر زمان بوسه به دست علی اصغر میزد آه! از لحـظـۀ شـومی که بلا نـازل شد بین مهتاب و حرم ظلمت شب حائل شد اشک افلاک فرو ریخت زمین ها گِل شد کار برگـشـتن سقـا به حـرم مشکل شد دامن شـیـر به سرپـنجـۀ کـفـتار گرفت ناگهـان تیغ به بـازوی عـلـمدار گرفت رود فریاد زد ای اهل حرم، دریا سوخت مطـمئـناً جـگـر تـشنۀ دخـترها سوخت وسـط مـعـرکۀ جـنـگ دل بابا سـوخت آخرین مشک که افتاد زمین، سقّا سوخت چـقدر بعد عـلـمدارِ حـرم هق هق کرد بنویـسید رباب از غـم اصغـر دق کرد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت عباس علیهالسلام
چه ماهِ پُر بَرَکاتی؛ چه ماورایِ صفات چه سروقامت رعنا، چه نوری از وَجَنات و جبرئیل ز حیرت؛ به عَجّلو بِصلات وَ عِــنـدَهُ حَـسَـنـاتٌ؛ وَ عِـنـدَهُ بَــرَکـات خدا سپُرد به دسـتـش کـلیدِ بابِ نجـات جمالِ چـهـرۀ فـرزندِ مرتضی صلوات گشوده است به جنّت، خدا عجب دربی چه آفـتـابِ بـلـنـدی؛ ز پـرتـوی غـربی چه جنگجویِ دلیری؛ چه فارِسُ الحَربی چه ذکرِ لعلِ حسینی؛ چه کاشِفُ الکَربی ببین چه آب حیاتی؛ چه دجلهای؛ چه فرات به ذکر گـفـتنِ در بینِ شعـرها صلوات به جانِ حضرتِ جانان، نه حضرت عبّاسی ز باغِ پُر گُلِ حـیدر دمید عجـب یـاسی درونِ خانۀ مولا؛ چه شور و احساسی خِـجِـل شـدنـد هـمـه لالـه هـای عـباسی شکـوهِ قـبـلـۀ جـانـی و جان ما بـفـدات به تابِ گـیـسویِ عـباسِ با وفا صلوات اگر که حـضـرتِ سـقّـا به ما دعا نکند سـعـادتِ ابـدی رو بـه سـوی مـا نکـند اگـر چـه واقـف آنـم دلـم وفــا نـکــنـد، من و جـدایی از این بارِگَه،؟! خدانکند به بارگـاهِ پر از شورِ کاشِفَ الکـرَبات به تـکـسـوارِ مـیـادینِ جنگها صلوات ملائک از سرِ شکرِ خدا، وضو کردند دهانِ خویش معطّـر به ذکر هو کردند به وصفِ حضرتِ سقّا بگومگو کردند چه طـفـلها که نـدیـده عموعمو کردند مرا اگر که بـبـخـشـنـد جـمـلـۀ سـادات به تـشـنـه بـودنِ سـقّـایِ کربلا صلوات به قـلـبِ عـالـمـیـان خـانـهای بـنا کرده یـکی یـکی ز مـیـانِ هــمـه سـوا کـرده و عـازمِ سـفـری سـویِ کــربـلا کـرده چـقـدر حـاجـتِ نـاگـفـتـه را روا کـرده دمـیـده بر سـرِ دنـیـا چه ماهِ پُر بَرَکات نـثـارِ گُل پـسرِ مرتضی عـلی صلوات
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت عباس علیهالسلام
معروف به عباس و مسمّی به ابالفضل عـالـم به علی نازد و مولا به ابالفضل هر دفعه که هر مشکل و هر مسئلهای بود بـردیـم پـنـاه از هـمـه دنـیا به ابالفضل بعد از "به خدا" و "به علی" بیبرو برگشت در کشور ما هست قسم ها "به ابالفضل" صد حاجت اگر داشته هرکس طی یکسال ده تا به "رضا" گفته نود تا به "ابالفضل" الــقــاب زيــادنــد، ولــی عــالــم و آدم گویند فقـط خوش قد و بالا به ابالفضل پرسید کسی وزن غزل چیست؟ بگوئید "لا حـول و لا قـوة الا بـه ابـالـفـضـل"
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت عباس علیهالسلام
جمـعـمان جمع که تا نقشِ خیالی بزنیم کوچه بـاغی بـرویم و پَر و بالی بزنیم پـایِ حـافظ قَـدح از شعـر زلالی بزنیم جـمعـمان جـمع بیـائید که فـالی بـزنـیم شاهِ شمـشاد قـدان خسرو شـیریندهنان بگـذاریـد از این فـاصـله بـویی بکـشیم درِ خُم را بگـشائـیم و سـبـویی بکـشـیم تیغ اَبروی کجش را به گـلویی بکـشیم صد و سی و سه نفس نعرۀ هویی بکشیم از دلِ ما چه به جا مانده؟ که غارت کرده ماه و خورشید دو حیران و دو سرگردانند سالها دل سـرِ این طایـفه میگـردانـند بال در بـالِ فـرشـتـه غـزلی میخوانند ما هـمه بـنـده و این قـوم خـداونـدانـنـد آمـده تـا زِ عــلـی تـیـغِ دودَم را گـیـرد جمع مِهر و غضب و جذبه و زیبایی را در تو دیـدیـم مـسیـحایی و موسایی را محـشـری کـن که بـبـیـنـند دلآرایی را بُـردهای ارث از این سلـسـله آقـایی را حق بده مات شود چـشم، تمـاشـا داری آسمـان پیـشِ قـدمهـات به حـیرت اُفتاد کهکـشان وقتِ تماشات به زحمت اُفتاد موج برخاست و از آن همه هیبت اُفتاد کـوه تـا نـامِ تو را بُرد به لـکـنت اُفـتاد این علی هست خودش هست جنابش آمد تشنه خاکیم و ترک خورده ولی دریا تو شوره زاری همه با ماست و باران با تو وَ نـوشـتـیـم که یا هـیـچ پـنـاهـی یـا تو دلمان قُرص بُوَد، قُرص چرا؟ زیرا تو بعد مـرگم به هـوای حـرمت پـر گـیرم رگِ پـیـشـانـی تو تا که تَـوَرم میکـرد لشگر انگـار که با مرگ تکـلم میکرد دست و پا را نه فقط راهِ نفس گُم میکرد بـیـرقت در وسطِ دشت تـلاطم میکرد چقدر سر زِ سرِ تیغِ تو سرگردان است میکشی تا وسطِ معـرکهها طـوفـان را بـنـد آورده نـگـاهـت نَـفَـسِ مـیــدان را تا که ارباب بگـیرد به سرت قـرآن را میدرد نـعـرۀ تـو زَهـرۀ سـرداران را شورِ آن قُله که آتش فـوران کرد تویی سـایه بان دلِ زینب دلِ ما هم با توست حاجتی گرچه نگـفـتـیم فراهم با توست ماهِ شبهایِ محرم تویی و دَم با توست ای عـلمدارِ ادب شورِ مُحـرم با توست دستِ ما نیست که در پای غمت میگرییم بیتو از چشمِ حرم خونِ جگر میریزد خون از ساقۀ صد تیـر و تبر میریزد وَ رُباب اشک به لبهای پسر میریزد خیز از خاک و ببین خاک به سر میریزد اَبـرویت بـندِ دلش بود که از هم وا شد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت سیدالشهدا علیهالسلام
دوبـاره گـلـشـن آل عـبـا تمـاشـاییست بـهـار سبـز بـهـشـت ولا تمـاشـاییست فرشتگـان ز فلک تا به فرش پل بستند مسیر فرش به عرش علا تماشاییست به دست فاطمه هدیه رسیده از فردوس نگـاه او به رخ مـرتـضی تماشاییست نـمـاز شـکـرِ عـلـی پـیـش دیـدۀ زهـرا مـیان ذکـر خـوش ربّـنـا تمـاشـاییست به بـام خـانـۀ زهـرا فـرشتگـان جمعـند از این حضور مقدس، فضا تماشاییست حــسـیـن آمـده و صــحــنــۀ ولادت او به پیش اهل زمین و سـما تماشاییست امـین وحـی به پـاس تـهـیـت آمده است پـیـام دادن او از خــدا تـمـاشـایـیسـت حسین آمد و جبریل زد صدا، فـطـرس بیا که حال تو در این شفا تماشاییست حـسـیـن آمـده تـا هـمـدم سـپـیـده شــود سپـیدهای که به دست دعا تماشاییست حـسـین آمـد و این جـلـوۀ همیشه بهـار هـمـاره در نـظـر اولـیـا تمـاشـایـیست حـسـیـن آمـدنـش مـژدۀ تـحـول داشـت تـحـولی که در این ماسوا تماشاییست حـسـین آمـد و فـوج فـرشتـگـان گـفـتند امـیـر قـافـلـۀ نــیــنــوا تـمـاشـایـیسـت حـسـیـن آمـده تا بـر حـسـیـنـیـان گـوید بهشت روی زمین، کربلا تماشاییست شـب ولادت او حـال بـهــتــری داریـد دوباره حال و هـوای شما تماشاییست خدا گواست به وقت شفاعتش در حشر چـقـدر دیـدن او در جـزا تمـاشاییست سرود نور «وفایی»بخوان، که این خورشید مـیان چـشمۀ خـورشیـدها تماشاییست
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت سیدالشهدا علیهالسلام
سحر که چلچـلهها بال شوق وا کردند سفر به دشت دلانگـیـز لالـهها کردند سفر به سوی سلیمان، سفر به سمت بهار سـفـر به آیـنـه بـا هُـدهُـد سـبـا کـردنـد به سـایـهسـار نـبـوّت در آسـتانۀ وحی مـلائک از سـر اخـلاص رَبَّـنـا کردند شنـیـدهاند که در دامن رسـول خداست عطیّهای که به زهرای او عطا کردند به شوق آنکه بچـیـنـند گـل ز دیدارش فرشـتـگـان مـقـرّب، خـدا خـدا کـردند سرود عاطفه را با مهاجـران خواندند به رسم سابقه، انـصار را صدا کردند به یک نـگـاه مـحـبت امـیـدها بـسـتـند شبی که دیده به دیدار دوست وا کردند در او ترانۀ خورشید و ماه جاری بود اگر تلاوتِ وَالشّـمسِ وَالضُّحـی کردند مـدیـنه شـاهـد لبـخـنـد نـاز کـوثـر بود که جشن عاطفه وعشق را به پا کردند حـدیـث روشـن مـعـراج سـیـدالـشـهـدا حکـایـتـیست که با خـیـل انـبیا کردند جـمـال دلـکـش این ماه را، نگـاه کـنید که نـذر بـوسـۀ پـیـغـمـبـر خـدا کـردند دخیلِ اشک به ششگوشۀ ضریحِ حسین گره زدند و به اصحاب او دعـا کردند حسین گفت به یاران، حدیثی از عرفات که دست شُسته ز جان، روی بر منا کردند حسین درس شهادت به عاشقان آموخت که هر کجا چـمـنی بود، نـیـنـوا کردند حـسین داد به هر روز رنگ عـاشورا بـنـیاُمـیّه اگـر عـیـد را عــزا کـردنـد حـسـین روح شهـامت دمـیـد در گلها که ارغوان و شقایق به خون شنا کردند حسین غـرق منـاجـات بود مثل نـسـیم نـگـاه زیـنـب او را گـرهگـشـا کـردنـد مجـاهـدان فـضیـلت به عـرصـۀ ایـثار به این امـامتِ بـشـکـوه اقـتـدا کـردنـد تمتّعی که حسین از ثواب عمره گرفت حـصار محـکـم آئـین مصطـفی کردند به پاس آن همه سعی بلیغ و صبر جمیل جـمـال روشـن او را خـدانـمـا کـردنـد به سـاق عـرش نـوشـتـنـد نـام ثــارالله بر این صحـیفۀ فرخـنده مرحـبا کردند شمیم تربت پاکش به هر کجا که رسید کـبــوتـران حـرم نـیـت شـفــا کــردنـد حیات در نظر او عقیده است و جهـاد که این ودیعه نهـان در نهـاد ما کردند به آفتاب قسم، جلـوه در محبت اوست خوش آن گروه که بر عهد او وفا کردند »شفق» به ساقی لبتشنگان چو دل میبست »معاشران گره از زلف یار وا کردند«
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با سیدالشهدا علیهالسلام
ای در منای عشق خدا جانفدا حـسین در پیـکـر مـبـارزه خـون خـدا حـسین ای پاکتر ز پـاکی گـلبرگهای یاس روی زمین ز چهـرۀ تو دلگـشا حسین انسان، ولی فـراتر از انسان خاکزاد بـا آیـههـای نــور الــهـینـمـا حـسـیـن مطلوب دل، موافق خاطر، انیس جان زنگـار غـمگـرفـتـۀ دل را جـلا حسین پـایـنـده در خـیـال زمـانهـا و قـرنها در مـعـبر گذشت زمـان دیـرپـا حسین سـردار بـیمـبـالـغـه در عـرصۀ نبرد سرباز بیمـضـایـقه در کـربـلا حسین در جنگ عاشقانه، پذیرایِ مرگ سرخ با ظلم در نبرد به شمشیر «لا» حسین نام تو عـطر سـینۀ خـونـین لالههاست بـویت در آسـتـین بـهـاران رها حسین
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و ولادت حضرت سیدالشهدا علیهالسلام
آن شب که باغ حال و هوای دعا گرفت هر شـاخـهای قـنـوت برای خـدا گرفت شـعـر عـلـیـل و واژهٔ بـی اشـتـهـای آن با اشکهای شـوق تـشـرّف شفا گرفت در گرگ و میش صبح، در انبوه خیر و شر دل بیدلانه حالت خـوف و رجا گرفت امـا پـس از طـلـوع فــراگـیــرِ آفـتــاب بیاخـتـیـار دامـن مـهـر تـو را گـرفـت مهـر تو شـرح روشن اشـراق ناب بود خـورشـید با تـبـسـم تـو روشـنـا گـرفت عـالم قـرار بود پس از تو شود خـراب مهـرت قـدم نـهـاد که عـالـم بقـا گرفت با فـطـرت اویـس، دل آمد به سـوی تو از عطر مصطفای وجودت صفا گرفت باغ از شکوفه هر سحر احرام شوق بست اذن طـواف در حــرم کــربـلا گـرفـت بیشـک سـراغ رایحهٔ گـیـسـوی تو را حافـظ هـزار بـار ز بـاد صـبـا گـرفـت با شوق تو مـشـارقِ الـهـام جـلـوه کـرد با عـطـر تـو عـوالـمِ ایـجـاد پـا گـرفـت دیـدم چـگـونـه شـاهـد بـزم شـهـود شـد آن عاشقی که رخصت «یا لیتنا» گرفت فـیض عـظـیم با «وَ فَـدَیْـناهُ» مـوج زد این جام را خـلـیل به لطـف شما گرفت حـتی پـیـامـبـر به پـیـامـت امـیـد داشت آن روز که تو را به سر شانهها گرفت عُـمّان درست گـفت: خدا در دم نخست وقـتی که امتـحـان ز هـمه اولـیا گرفت قلب تو بیشتر ز همه درد و داغ خواست جانِ تو بهـتر از هـمه جـام بـلا گـرفت ای دم به دم حماسه! ببخشا که شعر من از حد گذشت و حال و هوای رثا گرفت در حیرتم «کـمیت» چگونه میان شعر از دشمنان خـون خدا خونبها گرفت؟! »آنـان که در مـقـام رضا آرمـیـدهانـد« دیدند «دعبل» از چه امـامی قـبا گرفت من درخـور عـطـای شـما نیـسـتـم ولی بـاید دهـان شـاعـرتـان را طـلا گـرفت وقتی خروش کرد که: باز این چه شورش است آری، چه شورشی که جهان را فرا گرفت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با سیدالشهدا علیهالسلام
هـنوز شوق تو بـارانی از غـزل دارد نـسـیم یک سبـد آئـیـنـه در بـغـل دارد خوشا به حال خیالی که در حرم مانده و هر چه خاطره دارد از آن محل دارد بـه یـاد چـایـی شـیـریـن کـربـلایـیهـا لبم حـلاوت «احلی من العـسل» دارد چه ساختار قشنگی شکـسته است خدا درون قالب ششگوشه یک غزل دارد بگو چه شد که من اینقدر دوستت دارم؟ بـگـو مـحـبت ما ریـشـه در ازل دارد غلامتان به من آموخت در میانهٔ خون که روسـیـاهـی ما نـیـز راه حـل دارد
: امتیاز
|